Można ją spotkać każdego dnia w centrum handlowym Myer, w Starbucksie i darmowym autobusie okrążającym miasto. Można mieć pewność, że obdarzy nas swoim uśmiechem i że nie zapomnimy tego spotkania na długo…

Dlaczego? Bo nasza lokalna Marilyn jest bardzo specyficzną osobą. Nie mam pojęcia w jakim jest wieku, bo trudno to oszacować pod niesamowitą ilością makijażu, ale raczej bliżej “starsza pani” niż “dojrzała kobieta”. Z plotek, jakie można na jej temat znaleźć w internecie, można dowiedzieć się, że była kiedyś dobrym prawnikiem i zbzikowała po wyjeździe do Las Vegas na jakiś konkurs sobowtórów Marilyn Monroe. Ile jest w tym prawdy, nie mam pojęcia. Wiem tylko, że jest to najbarwniejsza postać jaką można spotkać na naszych ulicach.

(zdjęcia pochodzą z internetu, ja nie odważyłam się jeszcze z nią porozmawiać )

Za każdym razem widzę ją w innej sukience/stroju. Zawsze ma wysokie buty, idealnie ułożone włosy i dużo za dużo pudru. I zawsze pozuje do zdjęć w prawie identycznej pozycji.

Kiedyś zjeżdżałam schodami ruchomymi w dół i obejrzałam się za nią, kiedy jechałą na górę – nie popełnijcie mojego błędu, Marilyn czasem chodzi bez bielizny…

Znalazłam nawet stronę na facebooku z prawie 12000 fanów, poświęconą naszej M. – jeśli macie ochotę zobaczyć więcej zdjęć, polecam zajrzeć tutaj

I kiedy pospaceruje się po takim słońcu (nadal chodzimy w sandałach i t-shirtach), to aż boli od samego patrzenia na wystawy sklepów z jesienno-zimową kolekcją swetrów, płaszczy, kurtek….

5:39 rano

Od poniedziałku do piątku, w środku nocy (bo 5:39 to noc, prawda?) wyrywa mnie ze snu budzik. Coś tam do mnie dociera, że to znaczy “wstawaj”. Z zamkniętymi oczami idę pod prysznic. Zazwyczaj nieco mnie budzi, ale zdarza się, że po nim nadal jestem zaspana i bardziej przypominam kreta Kolejny krok do obudzenia mnie, to kawa. To już jest niezawodny sposób. Sam zapach wystarcza, żeby oczy mi się otworzyły.

Pakowanie lunchu, ubieranie w biurową wersję Agi i w drogę.

7:16

Autobus zabiera mnie z przystanku w 35 minutową wycieczkę, prawie pod same drzwi mojej pracy.

8:00

Czas start. Spotkania, telefony, projekty… Po drodze 2 przerwy – na drugie śniadanie i lunch.

9 i pół godziny później

(co do minuty!) gotowa do wyjścia, śmigam w moich wysokich butach na przystanek. Słońce już zachodzi, a przez ostatnie 3 tygodnie, każdego popołudnia,robi to bardzo spektakularnie: na czerwono-różowo-pomarańczowo. Idę z uśmiechem, słucham muzyki. Life is good

18:30

W końcu w domu. Droga powrotna, to korki, dużo ludzi w autobusie i zmęczenie po całym dniu pracy. Jeszcze tylko trzeba ugotować obiad – podwójne porcje, żeby na lunch na kolejny dzień jeszcze wystarczyło. Zostaje trochę czasu na jakiś film, spacer albo poczytanie książki. I tak szybko nadchodzi pora na spanie. A potem kolejny dzień i to samo od nowa…

No cóż

Szybko można poczuć jakie to monotonne, dlatego staram się weekendy spędzać aktywnie. 2 tygodnie temu wybrałam się na photowalk (grupa ludzi z aparatami, spaceruje po mieście i robi zdjęcia wszystkiemu, co uzna za warte obfocenia ), co wiązało się z wstaniem przed 5 rano, ale było absolutnie tego warte!

T-shirty, wsparcie medialne i śniadanie zasponsorowało nam Google. Udało nam się zebrać grupę ok.60 osób, które poświęciły swój sobotni poranek na robienie zdjęć. Jeśli jesteście na google+, to sprawdźcie tag #thewalkdownunder, żeby zobaczyć zdjęcia z Brisbane, Sydney, Melbourne i kilku innych miast, w których to odbywało się to samo, w tym samym czasie.

Kilka moich zdjęć możecie zobaczyć TUTAJ (widoczki) i TUTAJ (z ludźmi). Poznałam tam świetnych ludzi, już umawiamy się na kolejne spotkanie – tym razem nieoficjalne, bez sponsorowanego śniadania, ale jestem pewna, że i tak będzie świetnie!

A w ostatni piątek

wooooohaaaaa! Zobaczyłam najprawdziwszych Wikingów! Tak, po tygodniu pracy, miałam siłę spędzić piątkowy wieczór na death metalowym koncercie!

(wybaczcie jakość zdjęć, nasze telefony nie dają rady zrobić lepszych w ciemności) generalnie zespół wygląda tak:

i nazywa się Amon Amarth. Nie byłam nigdy ich wielką fanką, kupując bilety na koncert nie spodziewałam się, że będę się świetnie bawić. To mąż nalegał na pójście tam i ja chciałam tylko towarzyszyć. Ale skończyło się na tym, że on nie czuł się za dobrze po kilku dniach chorowania i drugą połowę koncertu spędził siedząc i narażając się na zdeptanie, a ja bawiłam się wspaniale i do tej pory podśpiewują pod nosem:

“Oden! Guide our ships
Our Axes, spears and swords
Guide us through storms that whip
And in brutal war”

(posłuchajcie)

Nie zastanawiałabym się wcale czy kupić bilety, gdyby przyjechali do Brisbane ponownie. Koncert był świetny. Już samo wyjście na scenę wielkich (dosłownie) wikingów było imponujące. Pełen profesjonalizm z ich strony w zachowaniu na scenie, graniu, kontakcie z publicznością. Nadal jestem pod wrażeniem.

Zaniedbanie

Nieco zaniedbałam pisanie tutaj i na a matter of taste, mieszkanie też się samo nie sprząta, ubrania same nie piorą i nie prasują, obiady nie pojawiają magicznie na stole… Ale powoli to wszystko ogarniam, będzie lepiej

Wybierając wyjazd na Bali, kierowałam się nie tylko temperaturą i krajobrazami.  Jak zwykle zdałam się na smak!

Spodziewałam się soczystych owoców, ryżu i pysznych  owoców morza. Nie zawiodłam się.

Kawa na różne sposoby

Do naszego hotelu dotarliśmy późnym wieczorem i idąc spać, nawet nie pomyśleliśmy,  że rano przy śniadaniu pojawi się problem z kawą. Okazało się, że w darmowe śniadanie wliczona jest kawa instant. Bleee. Latte można było zamówić za $1. Ok, czekamy. Przynieśli coś, co smakowało jak takie cappuccino z torebki jakie można w Polsce kupić. Bleee po raz drugi

Tak więc okazało się, że na Bali najpopularniejsze kawy to:

- instant: wsypać, zalać, gotowe

- latte, wersja lokalna: wsypać, zalać, dodać mleko, gotowe

- Bali coffee: jak instant, tyle, że z mielonej kawy

- latte, wersja Starbucks: to do czego jesteśmy przyzwyczajeni

- ice coffee/frappe: tu już mnóstwo wersji jest. Generalnie: wybierz jedną z kaw powyżej, pozostaw w lodówce do schłodzenia, dosyp lodu, gotowe. Ewentualnie serwuj z lodami

Nawet nie wiecie jaką radość sprawiło nam, kiedy w naszym ostatnim hotelu, wypatrzyliśmy maszynę Nespresso i po tygodniu męki z innymi kawami, w końcu wypiliśmy naszą ulubioną:

Wiedzieliście, że cukierki Kopiko pochodzą z Indonezji? My nie, dopiero kiedy wszędzie widzieliśmy kawę podpisaną “kopi” coś na, zaświtało w głowach

Obiady, lunche i desery

Śniadanie hotelowe zazwyczaj nie są jakieś cudowne i tak tez było na Bali. Smaczne, ale bez szaleństw. Punkty na plus za to, że prawie wszędzie serwują świeże soki owocowe. Z naszych hoteli, najlepiej wypadł Sea Breeze Candidasa, zdobyli moje serce wielkimi naleśnikami z bananami!

Z jedzeniem generalnie było o wiele łatwiej niż z kawą – w większości miejsc, co tylko wybraliśmy było pachnące, świeże i na prawdę smaczne (aaaaach, te tosty z krewetkami!).

Najgorsze i najlepsze

Nawet na Bali można źle trafić z obiadem. No cóż, zdarza się. Mamy nauczkę – jeśli jest pora lunchu lub obiadu, restauracja wygląda ładnie i zapraszająco ale w środku nie ma ludzi, albo są, ale miny mają niewesołe, to nie ma sensu tam wchodzić.

Greenhouse w Ubud, upatrzyłam sobie już pierwszego dnia, ładne wnętrze, ogród… No i poszliśmy do tego nieszczęsnego miejsca.

Było przyjemnie, cicho, spokojnie. Darmowy internet, zimne piwo i smakowicie wyglądające menu. Mąż wybrał sobie chrupiącą kaczkę, ja curry z chlebem naan. I po kilkunastu minutach przyniesiono nam na stół nasze zamówienie…

Przesuszona kaczka, w której prawie nie było mięsa i curry smakujące jak przesolony, zagęszczony rosół. Smacznego. Greenhouse w Ubud zdecydowanie NIE POLECAMY!

Za to w  ostatni dzień w Ubud, trafilismy do Casa Luna. Menu mówiło, że ich mrożona kawa z lodami jest najlepsza na Bali. Postanowiłam spróbować i żałowałam, że nie dotarliśmy tam wcześniej. Była idealna! (ciasto bananowe zamówione do kawy było również niczego sobie). Jeśli wrócimy na Bali (a mam nadzieję, że się uda niedługo), to koniecznie muszę wypróbować więcej potraw/deserów z ich menu.

Alam Ubud to resort z kilkunastoma willami, znajdujący się kilka kilometrów od centrum miasta Ubud. Otoczony jest naturą – z jednej strony są to ryżowe pola, z drugiej dżungla. Zostałam tam zaproszona, żeby spędzić przyjemnie czas i zrobić recenzję tego miejsca na mojego jedzeniowo-podróżniczego bloga. I co tu duzo mówić, byłam zachwycona!

Już od pierwszej chwili, kiedy dostaliśmy powitalne drinki i moczenie stópek w wodzie pełnej kwiatów, poczułam się jak królowa

Potem zaprowadzono nas do willi, od razu rzuciło mi się w oczy gigantyczne łóżko (zawsze marzyłam o takim baldachimie!) i czekająca na mnie wanna pełna płatków róż.

Wiecie jak ciężko było się zdecydować, czy chcę powylegiwać się przy basenie (jednym z dwóch – jeden duży tzw. infinity pool, drugi mniejszy wypełniony źródlaną wodą), czy poleżeć na kanapie na zewnątrz, czy na leżance wewnątrz czy może wskoczyc do wanny? Ach, te wakacyjne dylematy!

Cały resort jest położony na zboczu wzgórza, spacer z góry na sam dół, to niezłe ćwiczenie (szczególnie, żeby spalić kalorie po pysznym jedzeniu). Po drodze można pooglądać różne rzeźby (najstarsze z 15 wieku) i nauczyć się nieco o kulturze Indonezji.

Rośliny, architektura i natura wokół – wszystko to robiło na mnie niesamowite wrażenie.

I nawet śniadanie dostarczone na taras, jedzone przy tak pięknym widoku, mimo że nie jakieś specjalnie wyszukane, to smakowało jak mało kiedy

A na koniec miałam jeszcze okazję nauczyć się gotować kilka lokalnych potraw i przyjemność zjedzenia ich na lunch.

Jeśli ktoś zapragnął się tam wybrać, to polecam zajrzenie na stronę http://www.alamubudvilla.com/ i na moją nieco dokładniejszą relację http://amatteroftaste.me/alam-ubud/.

• byliśmy na najbrudniejszej plaży, jaką kiedykolwiek mieliśmy okazję zobaczyć

• spacerowaliśmy przez piękne, zielone ryżowe pola

• wypiliśmy “kilka” litrów najpopularniejszego piwa – Bintang

• jedliśmy pyszności, ale zdarzył się też jeden okropny lunch, o którym wolałabym zapomnieć

• targowaliśmy się kupując i tak już tanie rzeczy

• spędziliśmy noc w willi znajdującej się w dżungli (o tym będzie więcej, bo czuliśmy się iście królewsko!)

• wędrowaliśmy przez nieznane ścieżki

• relaksowaliśmy się w cudownych basenach

• mieliśmy bliskie spotkania ze zwierzętami

• widzieliśmy więcej skuterów, niż bylibyśmy w stanie policzyć

• uczyliśmy się (a raczej tylko Aga) gotować lokalne potrawy

• i przynajmniej jedno z nas nie chciało wracać!

Nie, nie oszalałam. Chodzę z bananem na twarzy. Bo zwykłym uśmiechem bym tego nie nazwała!

Zaczęło się czekoladowo

Pewnego dnia w przerwie między przeglądaniem ofert pracy, planowaniem wakacji i załatwianiem miliona spraw, natknęłam się na facebooku na konkurs. Lindt Australia szukał wiernych fanów, którzy zapolują na Wielkanocnego Złotego Królika (Gold Bunny). Jedyne co trzeba było zrobić, to wybrać swoje zdjęcie, podać nr telefonu, adres i cierpliwie czekać. Albo tak jak ja zrobiłam – zapomnieć kompletnie o tym.

Jakiś czas później zadzwonił telefon. -Dzwoni, też mi wielkie rzeczy, codziennie dzwoni, pewnie kolejny potencjalny_pracodawca ze swoim milionem pytań o moją wizę i o to, jakim zwierzęciem chciałabym zostać – serio, dzwoniący telefon to moja zmora, nie lubię rozmów przez telefon i już (ale to historia na inny raz).

- Haaaalo

- Halo czy to A-gniii-shhhh-kaa Kozmik?

- Mhm – zero entuzjazmu w moim głosie i juz sobie w głowie myślę, zaraz padnie seria męczących pytań…

- Aaaaah! Dzwonię z firmy Lindt i chciałam serdecznie pogratulować! Wygrałaś w konkursie, zostałaś wybrana jako 1 z 10 osób, które zostają naszymi “łowcami złotego królika”! – i jeszcze parę innych zdań zostało mi z wielkim entuzjazmem wykrzyczane.

Dwa tygodnie później dostałam e-mail “jutro dostaniesz od nas czekoladę, żeby osłodzić Ci czekanie do rozpoczęcia konkursu”. Manager budynku zadzwonił do mnie następnego dnia, żebym zeszła na dół bo jest dla mnie przesyłka. Schodzę, a tam ogromne pudło na mnie czeka. Czekolada? Dużo czekolady!

Rzuciłam okiem na zawartość – Tej czekolady, to nam chyba dłużej niż do Wielkanocy wystarczy! Jednak muszę przyznać, że bardzo się myliłam – dwa tygodnie później został tylko 0,5 kg królik i pusty koszyk

Oficjalna część konkursowa “Bunny Hunt” wystartowała dzisiaj. Na stronie konkursu znajduje się obrazek, na którym trzeba odszukać królika i liczyć na szczęście – do wygrania codziennie 1kg królik i jakieś inne drobiazgi (niestety udział mogą wziąć tylko mieszkańcy Australii). Ja jako “hunter” dostałam plakaty z całym rysunkiem (mam 4 do oddania, jeśli ktoś chciałby dostać dla dzieci, to zapraszam do odbioru osobistego) i dodatkową niespodzianką było to, że jestem jedną z postaci na plakacie!

Ukrywam się pod facebookowym namiotem razem z pozostałą dziewiątką wiernych Lindtowych fanów

A na filmie pokazującym kulisy powstawania rysunku - KLIK –  można nawet wypatrzeć pół sekundy, w trakcie której akurat powstaje moja postać!

Ot mała rzecz, a cieszy

Zła passa minęła?

Niedawno pisałam o naszym pechu  ale wygląda na to, że się chwilowo od nas odczepił. I mam nadzieję, że szybko nie zatęskni!

Kiedyś uraczę Was opowieścią o moim poszukiwaniu pracy. A jak się porządnie rozpiszę, to pewnie materiału na książkę wystarczy Ale nie o tym chciałam dzisiaj.

3 tygodnie temu na stronie z ogłoszeniami pojawił się jakiś wysyp ofert pracy dla grafików. Przyłożyłam się, napisałam parę listów motywacyjnych, zmieniałam portfolio pod kątem tego, czego wymagają i aplikowałam do większości. Po 2 tygodniach zadzwonił telefon – umówmy się na spotkanie. Standard, nie ekscytowałam się ani trochę. Umówiliśmy się na następny dzień, wczesne godziny poranne.

Rozmowa wypadła zaskakująco dobrze, spędziłam tam prawie godzinę, rozmawiając z dwoma panami. Nie było sztywno, nie pytali jakim zwierzęciem chciałabym zostać (za co mają wielkiego + u mnie ) i po wyjściu miałam takie dobre przeczucia, że zaproszą mnie na kolejny etap – rozmowa nr 2. Kilka godzin później moje przypuszczenia się potwierdziły. - Zapraszamy na drugi etap. Może jutro? – nie miałam żadnej wymówki, więc kolejnego dnia pojechałam tam po raz drugi.

Czekała mnie rozmowa z jednym z szefów, po raz kolejny te same pytania, ale zupełnie inna atmosfera niż pierwszego dnia. Z każdą minutą czułam się gorzej i po 15 minutach wypytywania o różne szczegóły nie tylko mojej poprzedniej pracy, ale również aktualnej pracy mojego męża, pan_szef podziękował, powiedział, że pan_milszy z wczorajszej rozmowy do mnie zadzwoni po weekendzie (byłam tam w piątek). Wyszłam, rozłożyłam parasol i popłakałam się idąc na przystanek.

- Jak to możliwe, że jednego dnia wychodzę taka ucieszona, czuję, że poszło mi wyśmienicie, a kolejnego coś się dzieje złego i mój nastrój tak bardzo się zmienia?  

Dojechałam do domu, ze złością ściągnęłam specjalne_buty_do_chodzenia_na_rozmowy, odłożyłam je na półkę i położyłam się na kanapie. Nie miałam ochoty na nic. Zadzwonił telefon - Wrrr, nie odbieram, nie mam ochoty! – popatrzyłam jednak, kto dzwoni – pan_milszy. – Juuuż, dobra, dobra, odbiorę, niech mi powie, że nie, nie tym razem i będę mieć w weekend spokój, nie będę już o tym myśleć.

- Hej Aga. Jak się masz po rozmowie dzisiejszej? – “przecież nie powiem mu, że ch**owo” pomyślałam a że nic innego do głowy nie przychodziło, powiedziałam – nie wiem, ty mi powiedz i chciałam, żeby ta rozmowa się już skończyła.

- Co byś powiedziała, gdybym ja ci powiedział, że masz tą pracę?

- Ucieszyłabym się bardzo i poszła na piwo.

- To idź! Bo masz tą pracę!

Po czym nastąpił jego monolog, coś o warunkach pracy, umowach, emailach, terminach – nie wiem, nie słuchałam. Zostałam bez ruchu, z opadniętą szczęką, łzami w oczach i trzęsącymi rękami.

Nie zwracając uwagi na wielką ulewę, ubrałam się i pobiegłam prosto do pubu (gdzieś w międzyczasie udało mi się jeszcze wygrać sześciopak piwa na facebooku do odbioru niedaleko domu). Akurat dwaj koledzy z CouchSurfing tam byli na piątkowym piwie. Przyszłam do nich roztrzęsiona, nie mogłam mówić. Pierwsze szybkie piwo i dopiero byłam w stanie opowiedzieć im co się stało Mimo gratulacji, nie dochodziło do mnie, że się udało.

Dopiero teraz, ponad tydzień później, po otrzymaniu 2 emaili od pana_milszego i jednej rozmowie z nim, coś powoli dochodzi do mojej głowy… Że praca? Że koniec obijania się? Że ja?

Koniec wolności

Zaczynam w poniedziałek, pod koniec marca, zaraz po powrocie z Bali. Trzymajcie kciuki za mój “dzień numer jeden”, za to żebym wytrzymała dojeżdżanie komunikacją miejską, wstawanie przed 6 raną i 45-godzinny tydzień pracy… A ja za tydzień znikam na wakacje, wypocząć przed tą wielką zmianą!

Im dłużej jechaliśmy, tym gorzej wyglądało niebo. Robiło się szaro i ciemno. Kiedy dotarliśmy na miejsce deszcz padał jak szalony. Do tego wiatr, kałuże… a my w plażowym ubraniu nieco zmarzliśmy. Postanowiliśmy pójść na śniadanie i zobaczyć jak się rozwinie sytuacja.

Ciepła herbatka i przepyszne śniadanie w Coffee Club. Deszcz raz padał, raz nie, ale gruba warstwa chmur nie znikała. Tak więc szybki wypad na plażę, no bo jak to być tak blisko i nie poczuć piasku pod stopami?

Woda była zaskakująco ciepła, wręcz powiedziałabym, że cieplej mi było w stopy w wodzie niż idąc w sandałach po deszczowej ulicy. Dzisiaj po raz pierwszy poczułam jesień (którą mamy od kilku dni i w Brisbane przez ten czas było bardzo ciepło i przyjemnie).

I nawet ptaki takie jakieś zmarznięte siedziały…

Deszczowo czy nie, misja “spacer po plaży” zaliczona!

Zmoknięci ale zadowoleni wracaliśmy sobie do Brisbane i pewnie historia wyjazdu by się na tym skończyła, gdyby nie “atrakcje” w pociągu.

Wsiedliśmy, usiedliśmy – za nami głośno rozmawiające Niemki, przed nami głośno rozmawiające Australijki pociągające piwo z butelek (mhm, była 11 rano).  No to hop, minuta później, przesiadamy się nieco bardziej do przodu wagonu. Kolejna stacja, wsiada banda nastolatków. Specyficznie ubrani (dziewczyny, to raczej bardziej rozebrane), przekrzykujący się na wzajem. Obsiedli nas dookoła. No to hop, przesiadka bardziej do przodu pociągu.

Siadamy, parę siedzeń przed nami nieco starsi od poprzednich, ale równie “rozebrani” i wyglądający identycznie (fryzury, czapki, rozciągnięte podkoszulki). Oooooho! Pewnie koncert jakiś w Brisbane jest, dlatego 80% pociągu wygląda i zachowuje się jak bydło. No nic, zostajemy, trzeci raz przesiadać się nie będziemy.

Towarzystwo pociągało wino prosto z butelek (tak, liczba mnoga, pewnie z 5 w obrocie było), jakaś wódka też się znalazła. Chodzili tam i z powrotem koło nas, krzyczeli do grupy w drugim wagonie… Dobrze że miałam słuchawki na uszach i chwilami byłam w stanie się odciąć od tego hałasu.  Godzina jazdy w takim towarzystwie sprawiła, że w moim prywatnym rankingu na najgorszą jazdę pociągiem, ta dzisiejsza wskoczyła na pierwsze miejsce. I ma ogromną przewagę nad poprzednimi. Mam nadzieję, że nic jej już nie przebije

Po powrocie do domu (uuuuuuuuuuuufff!) odkrylismy, że cel podróży tego bydła (wybaczcie, ale inaczej o nich ciężko mówić), to koncert muzyki house. Tragedia.

—

Z plażą nie do końca się udało, z pogodą tym bardziej, o podróży wolałabym już zapomnieć, ale dobry humor jest, bo już tylko 10 dni do wyjazdu na Bali!! yaaaaay!

Od czasu kiedy pisałam o sklepie na West End, minęło już sporo czasu i sporo się też zmieniło.

Dawniej

sklep był zabałaganiony i ciężko było w nim cokolwiek znaleźć. A już zupełnie się do niego zraziłam, kiedy odkryłam, że większość produktów jest przedatowana! Nigdy nie zapomnę tej paskudnej kiełbasy, która miała być pachnącą wiejską.

Później

Ponieważ zazwyczaj w piątki miałam mnóstwo czasu, to co drugi tydzień robiłam wyprawę do Polish Club na market. Zawsze wiązało się to ze staniem w kolejce za grupą pań starszych, które plotkowały, wybrzydzały i kombinowały do granic wytrzymałości moich nerwów. A jeszcze gorzej robiło się, kiedy mnie zauważały, zagadywały i odkrywały, że jestem młoda + z Polski. Wtedy wypytując czy umiem gotować, próbowały mnie wyswatać z sąsiadem/wnukiem/synem (bo według nich żona z Polski, to najlepsza żona).

Pewnego dnia

pojawiło się na piątkowym markecie nowe stoisko. Kiedy podeszłam do tego co zwykle i zapytałam, czy nowe stoisko też jest z tego samego “gangu”, pani sprzedawczyni się oburzyła i pełnym konspiracji głosem powiedziała “Nie. To australijskie jest. Próbują nam tu konkurencję robić. Ale u nas wszystko lepsze. Nie kupuj tam u nich nic. U nas tylko. Solidarnie!”.

Nie dałam się zmanipulować

Podeszłam, bo w przeciwieństwie do pozostałych dwóch stoisk, tam nie było kolejki. Kupiłam wszystko, bez problemów, z miłą obsługą. Zabrałam wizytówkę i ku mojemu zaskoczeniu odkryłam, że sklepik z West End zmienił nazwę, wygląd, właściciela i produkty. Na świeże.

Delish Cafe & Deli – West End

Odwiedziłam od tego czasu już nie raz

Więc jeśli szukasz miejsca w Brisbane, w którym dostępne są polskie produkty, to skieruj swoje kroki właśnie tam. Adres: Shop 1, 75 Russell St, West End 4101

Zdjęcie z profilu Delish na facebook na zachętę:

Dzisiaj robiąc tam zakupy, dowiedziałam się, że w czwartek “przyjadą” śledzie. A mi “śledzie po kaszubsku” nie trzeba dwa razy powtarzać

Pech 1 – kino

Wybraliśmy się do kina – teraz, kiedy mieszkamy w centrum, do naszego ulubionego kina w Bulimbie mamy nieco dalej i każde wyjście, przypomina bardziej wyprawę. 45 minut trzeba zarezerwować na dotarcie na miejsce. Bilety kupione, zdążyliśmy tuż przed rozpoczęciem seansu. Reklamy.

25 minut reklam.

A po nich, zamiast filmu, cisza i czarny ekran. Siedzimy, wszyscy siedzą. Po 5 minutach zaczynamy się niepokoić. Po 10 minutach ktoś postanowił zgłosić brak filmu obsłudze – wychodząc z sali dostał brawa od wszystkich. Wrócił po chwili, powiedział, że zgłoszone, zaraz film będzie – znowu dostał brawa.

Po 15 minutach przyszedł ktoś z obsługi, powiedział, że mają problemy techniczne i potrzebują jeszcze kilka minut, żeby się z nimi uporać. Po kolejnych 15, przyszedł Pan Starszy (przypuszczam, że szef) i opowiedział nam piękną historię:

“Dawniej mieliśmy w kinie taśmy – przywożono je, film był w kinie, odtwarzano go, taśmę przewijano i można było odtworzyć ponownie. Teraz wszystko jest cyfrowe. Mieliśmy film na dysku. Przez ostatnie 1,5 tygodnia go pokazywaliśmy, codziennie po kilka razy. I dzisiaj nagle… Nie wiem co się stało. Filmu nie ma. Zniknął, przepadł.

I teraz mamy dwie opcje – film przywieziemy zaraz z innego kina, więc możecie poczekać około pół godziny, napić się kawy, drinka, na nasz koszt oczywiście, albo pójść do domu zabierając po drodze zwrot pieniędzy za seans.”

My zostaliśmy, wypiliśmy smaczne cappuccino i w końcu film obejrzeliśmy (chyba z 1,5 godziny opóźnienia było). Pozytywnie zaskoczyła nas reakcja ludzi na sali – po komunikacie od Pana Starszego wszyscy spokojnie siedzieli, podziękowali za informacje, część osób poszła do domu a część cierpliwie czekała na film.

(a spróbujmy zrobic podobną akcję w Polsce i popatrzmy na reakcję ludzi… )

Pech 2 – wakacje

W styczniu zdecydowaliśmy się na to, żeby polecieć w marcu na wakacje – kierunek Bali. Ja od momentu kupienia biletów byłam już w siódmym niebie – 5 przewodników pożyczonych z biblioteki, notatki, przygotowania i obmyślanie gdzie i co zobaczyć – w  końcu w planie aż 15 dni!

Parę dni temu pomyślałam “oooooch! od tej soboty będzie już tylko 3 tygodnie czekania! już tak niedługo!”. Następnego dnia przy porannej kawie otwieram stronę z wiadomościami: Air Australia bankrutuje i zawiesza wszystkie loty. Tak, mieliśmy lecieć z Air Australia.

Pierwsza myśl “aaaaaaaaaaj, dlaaaczego?! Moje wyczekane wakacje “. Potem bardziej racjonalnie – “dobrze, że teraz, a nie dzień przed wylotem, albo w trakcie wakacji, zostawiając nas bez możliwości powrotu z nimi”.

Szybka poranna akcja, bilety kupione gdzie indziej, wakacje z 15 dni skróciły się do 7. Wniosek o zwrot pieniędzy za bilety z Air Australia złożony, mam nadzieję, że przynajmniej pod tym względem nie będziemy mieć pecha…

Do 3 razy sztuka?

Oby nie! Mam nadzieję, ze sprawdzi się nam raczej powiedzenie “nieszczęścia chodzą parami”